Ostatnie wydarzenia

Projekt "Małopolski e-Senior" w Gminie Dębno

20.04.2018
Projekt "Małopolski e-Senior" w Gminie Dębno

Wójt Gminy Dębno wspólnie z Fundacją Instytut Myśli Innowacyjnej serdecznie zapraszają do wzięcia udziału w projekcie "Małopolski e-Senior" który realizowany będzie na terenie Gminy Dębno w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa.

Udział w szkoleniu jest całkowicie bezpłatny dla Seniorów. Każdy uczestnik po zakończonym szkoleniu otrzyma na własność, nieodpłatnie tablet, na którym pracował podczas szkoleń wraz z kompletem materiałów szkoleniowych.

Pamiętali o bohaterach

19.04.2018
Pamiętali o bohaterach

Młodzież, nauczyciele, mieszkańcy oraz przedstawiciele gminnego samorządu wzięli udział w corocznych Gminnych Uroczystościach Katyńskich, które odbyły się w Publicznej Szkole Podstawowej im. Ks. Prałata Płk. Tadeusza Dłubacza w Sufczynie.

Przy obelisku w Sufczynie upamiętniającym zbrodnie popełnione na Polakach na Wschodzie licznie zgromadzona młodzież upamiętniła pamięć ofiar w związku z 78. rocznicą Zbrodni Katyńskiej.

Pieniądze dla NGO podzielone

9.04.2018
Pieniądze dla NGO podzielone

Gmina Dębno  wspiera działalność organizacji pozarządowych, które realizują zadania publiczne skierowane do mieszkańców.

Końcem marca wójt gminy Dębno, Wiesław Kozłowski spotkał się z przedstawicielami organizacji pozarządowych, by podziękować za ich ogromną pracę wykonaną na rzecz społeczeństwa w różnych obszarach działalności społecznej. Dziękował im przede wszystkim za poświęcony czas i niejednokrotnie własne środki finansowe. 

 

Pobiegną, aby uczcić 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości

6.04.2018
Pobiegną, aby uczcić 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości

Już mniej niż miesiąc został do V Dębińskiego Biegu po Flagę.

Wydarzenie odbędzie się 3 maja, a trasa biegaczy będzie wiodła przez Wolę Dębińską i Maszkienice. Start i meta biegu zlokalizowane będą przy Szkole Podstawowej w Woli Dębińskiej.

Obradowali gminni radni

4.04.2018
Obradowali gminni radni

W minioną środę w budynku Urzędu Gminy odbyła się II sesja Rady Gminy Dębno.

Radni podczas swojego drugiego posiedzenia w tym roku rozpatrzyli m.in. sprawozdanie z wysokości średnich zarobków nauczycieli w gminnych szkołach, przyjęli gminny program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz uchwałę dotyczącą podziału gminy Dębno na stałe okręgi wyborcze, ustalenia ich granic oraz liczby mandatów w poszczególnych okręgach.

Gminny etap VIII Turnieju Wiedzy Pożarniczej

3.04.2018
Gminny etap VIII Turnieju Wiedzy Pożarniczej

W poniedziałek, 26 marca w Publicznej Szkole Podstawowej w Łoniowej przeprowadzono gminne eliminacje w ramach Turnieju Wiedzy Pożarniczej. Do rywalizacji przystąpiło 28 uczestników zamieszkujących teren gminy Dębno. Konkurs przeprowadzono w trzech kategoriach wiekowych: szkoły podstawowe (klasy I-VI), szkoły podstawowe (klasa VII), gimnazja (klasy II, III) oraz szkoły ponadgimnazjalne.

Życzenia wielkanocne

30.03.2018
Życzenia wielkanocne

Szanowni Państwo,

Z okazji świąt Wielkiej Nocy życzymy wszystkim Mieszkańcom Gminy Dębno zdrowia, pogody ducha, pomyślności w życiu osobistym i zawodowym.

Wielkanoc to czas otuchy i nadziei, czas wiary w siłę Chrystusa i drugiego człowieka. Niech Zmartwychwstanie napełni Was pokojem i wiarą, niech da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość.

Promesa dla Gminy Dębno

23.03.2018
Promesa dla Gminy Dębno

Wojewoda małopolski Piotr Ćwik wręczył wczoraj wójtowi gminy Dębno Wiesławowi Kozłowskiemu promesę na dofinansowanie zadań w ramach Programu rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019. W wydarzeniu uczestniczył również szef Gabinetu Politycznego Ministra Infrastruktury Łukasz Smółka.


Dofinansowanie w ramach programu „Senior+”

16.03.2018
Dofinansowanie w ramach programu „Senior+”

W Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podpisano  umowy z samorządami, które otrzymały dofinansowanie w ramach programu „Senior+”. W wydarzeniu udział wzięła wicepremier Beata Szydło, minister Elżbieta Rafalska oraz wiceminister Elżbieta Bojanowska. Gminę Dębno reprezentował wójt Wiesław Kozłowski. 

Uczniowie uczyli się jeździć na nartach

13.03.2018
Uczniowie uczyli się jeździć na nartach

Gmina Dębno zakończyła realizację projektu „Jeżdżę z głową”, w ramach którego zorganizowano wyjazdy dla 96 uczniów z klas III-IV szkół podstawowych.

W sumie projekt obejmował 9 szkół podstawowych z gminy Dębno. Blisko setka uczniów na przełomie lutego i marca nabywała umiejętności jazdy na nartach na stoku Jastrzębia w pobliżu Ciężkowic.

 

Gmina Dębno zakończyła realizację projektu „Jeżdżę z głową”, w ramach którego zorganizowano wyjazdy dla 96 uczniów z klas III-IV szkół podstawowych.

 

W sumie projekt obejmował 9 szkół podstawowych z gminy Dębno. Blisko setka uczniów na przełomie lutego i marca nabywała umiejętności jazdy na nartach na stoku Jastrzębia w pobliżu Ciężkowic.

-   Każdy uczeń uczestniczył w 5-dniowej nauce jazdy. To w sumie 20 godzin zajęć pod opieką wykwalifikowanego instruktora – tłumaczy wójt gminy Dębno Wiesław Kozłowski. – Tego typu projekt nie byłby możliwy, gdyby nie dofinansowanie ze środków Urzędu Marszałkowskiego, który dotuje program nauki jazdy na nartach dla najmłodszych mieszkańców naszej gminy. Na szczęście pogoda dopisała, a dzieci miały wiele radości z szusowania na stoku. Spotkałem się z bardzo pozytywnymi opiniami ze strony opiekunów i rodziców. W projekcie uczestniczyły dzieci, które nie potrafiły jeździć, dlatego organizacja takich wyjazdów pozwoliła im na nabycie tych umiejętności.

Drukuj drukuj

Z historii gminy

Strona główna » Z historii gminy » Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej

Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej

20.03.2017
Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej

Urodzony 5 XII 1902 roku Teofil – syn Franciszka i Ludwiki z domu Urban – nie miał spokojnego dzieciństwa. W 1914 był świadkiem, jak przez rodzinną wieś przetoczył się front I wojny światowej. Przez następne dwa lata obok jego domu maszerowały wojska rosyjskie i austriackie. Tymczasem on musiał pracować w miejscowym kamieniołomie. Gdy tylko zaczyna kształtować się państwo polskie, Teofil zgłasza się na ochotnika do wojska.

W czerwcu 1919 r., na komisji w Krakowie musi sobie „dodać” lat, by zostać przyjętym. Trafia do 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich, który właśnie udaje się na front do południowej Galicji. Walczy ze swoją jednostką pod Bóbrką, Husiatyniem, Buczaczem. Przeciwnikiem są wojska ukraińskie, a w 1920 r. także i Armia Czerwona, której pochód na Europę muszą zatrzymać wojska polskie. Teofil, mimo młodego wieku, otrzymuje za swoją postawę w boju Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami i medale za wojnę o niepodległość państwa oraz za wojnę obronną 1920 roku. Po walkach zostaje w wojsku jako zawodowy żołnierz w jednostce (która zmienia numerację) i otrzymuje awans na sierżanta.

Niestety w Poznaniu, gdzie stacjonuje, dochodzi do incydentu. Teofil staje w obronie kobiety i wdaje się w bójkę z Niemcem, który ugodzony bagnetem ginie. Sąd wojskowy, w którym bronił go jego dowódca – pułkownik, uniewinnia go. Jednakże sprawa ta zaważy na jego karierze w wojsku. Dowództwo, nie chcąc zadrażniać stosunków z mniejszością niemiecką, wysyła go w 1924 roku do Wilna, do Korpusu Ochrony Pogranicza – jednostki broniącej granicy z komunistyczną Rosją.
W 1930 roku żeni się z nauczycielką Franciszką Dorniak, a w 1932 roku zostaje przeniesiony do miejscowości Bryckie, gdzie zostaje dowódcą strażnicy w baonie KOP „Kraśne”. Ciężka to służba. Walka z dywersantami, przemytnikami, bandytami a jednocześnie wywiad na terytorium wroga. Sztab batalionu dostrzega jego zalety żołnierskie i kieruje go na przeszkolenie wywiadowcze do II Oddziału WP. Teofil zostaje wyszkolonym agentem wywiadu.

Tymczasem szczęśliwie powiększa się jego rodzina. Rodzą mu się cztery córki: Daniela (21 IX 1931), Irena (31 III 1933), Teresa (17 VIII 1937), Anna (16 XII 1938).

Niestety, nad Europę nadciągają czarne chmury. W 1938 roku Teofil dostaje rozkaz przeniesienia nad granicę z Węgrami. Rodzina osiada w Stryju, on służy na odcinku Stanisławów. Zwalcza komunistyczne bandy ukraińskie. 29 VIII 1939 zostaje zmobilizowany do 53 Pułku Piechoty w Stryju. Z tą jednostką walczy w kampanii wrześniowej. Po klęsce okazuje się, że żona z córkami została na ziemiach zajętych przez Rosjan. Teofil, który ucieka z niewoli, w drodze z Jasła do Krakowa zatrzymuje się w rodzinnej Porąbce Uszewskiej. Gdy planuje przekroczyć granicę, by połączyć się z rodziną, otrzymuje wiadomość o przesiedleniach.

Na początku kwietnia 1940 r. Stalin zaczyna kolejną falę wywózek Polaków z Kresów. Tym razem celem są kobiety i dzieci. W bydlęcych wagonach, bez jedzenia, w chłodzie, pędzą Polaków na Syberię. Doskwiera głód, kromkę chleba trzeba wyżebrać lub ukraść. Małe dzieci nie są w stanie tego wytrzymać. W ciągu jednego tygodnia, wiosną 1940 roku umiera malutka Tereska i zaraz po niej Ania. Zrozpaczona matka nadludzkim wysiłkiem utrzymuje przy życiu pozostałe córki. Po roku świta iskierka nadziei. Stalin ogłasza amnestię i Polacy wraz z armią gen. Andersa mogą opuścić Rosję. Ale jest to dla wycieńczonych ludzi droga przez mękę. W Turkmenistanie Franciszka Hebda zapada na tyfus. Zdoła jeszcze wsadzić córki do pociągu w Taszkiencie, a sama zostaje na dworcu, gdzie umiera. Córki przejdą – jak wiele polskich dzieci – przez wszystkie sierocińce wojenne, od Iranu aż do Londynu.

Teofil Hebda otrzymuje przez Czerwony Krzyż informację o śmierci żony i córek. Nie wie, które przeżyły, ani co się z nimi dzieje… ma się dowiedzieć dopiero w 1948 roku.

Rzuca się w wir pracy konspiracyjnej. Jako zawodowy żołnierz, przeszkolony wywiadowca i dywersant, mimo niskiego stopnia (st. sierżant) praktycznie dowodzi partyzantką w gminie Dębno. Oficjalnie zostaje w 1943 roku zastępcą, a potem (po śmierci Adama Bartosza ps. „Kmicic”) dowódcą plutonu dywersji – „drapieżnych ptaków AK” – i bierze udział we wszystkich akcjach bojowych na terenie gminy. Te działania to nie tylko dywersja, sabotaż czy walka z wrogiem w otwartym polu. To także niewdzięczne zadanie upominania i likwidacji zdrajców i konfidentów. Wojna nie jest czarno-biała. Jest chaosem, który uwalnia złe instynkty i łamie charaktery. Zdrajcy przyczyniali się do śmierci wielu ludzi, których zmuszona była bronić AK. Niestety, fakt ten wykorzystują komuniści po wojnie. Żołnierzy AK zamiast orderów czekały więzienia UB, tortury, szykany i czarna propaganda. Władze komunistyczne rozpoczęły skuteczną nagonkę na żołnierzy podziemia przekonując społeczeństwo, że akowcy to faszyści i bandyci strzelający do swoich. Niestety, wielu uwierzyło. Do dziś niektórzy powtarzają historię o zamordowanym kapelanie Wehrmachtu, chociaż z lekcji historii w szkole powinni wiedzieć, że za zabójstwo oficera Niemcy spaliliby całą wieś i wymordowaliby lub wywieźli mieszkańców – co, jak wiemy, w naszej gminie nie nastąpiło.

Jak już pisałem, wojna nie jest czarno-biała. Czy AK strzelała do swoich w Gminie Dębno? Tak… ale kim byli ci „swoi”? Czy ktoś interesujący się choć pobieżnie historią tamtych lat mógłby sobie teraz szczerze odpowiedzieć na kilka pytań? Kto pokazał Niemcom drogę do Jana Roczniaka „Sokoła”? Kto wskazał żandarmom miejsce ukrywania się Żydów w Dębnie? Kto przyczynił się do zabójstwa Książka w Maszkienicach? Kto wydał Jana Bodurę „Zamka” z Dołów na gestapo? Kto wskazał Niemcom Helenę Michałek z Sufczyna jako siostrę „Dzwona” z plutonu dywersji, przez co trafiła do więzienia, gdzie była torturowana? Zachowały się jeszcze źródła, które wskazują na ludzi podpisujących Volkslistę w Dębnie, Sufczynie, Maszkienicach. W brzeskiej bibliotece, w tzw. archiwum Bernackiego, znajduje się list (przechwycony przez AK na poczcie) na gestapo do Brzeska, ze skargą na sąsiada rzekomo współpracującego z partyzantami. List pochodzi – powiedzmy, że z parafii Porąbka – i jest podpisany imieniem i nazwiskiem! Do takich to „swoich” strzelali żołnierze z plutonu dywersji – „drapieżne ptaki” Armii Krajowej. Ilu z nas żyje dziś dzięki plutonowi Teofila Hebdy?

On sam 1945 roku zostaje aresztowany za przynależność do antykomunistycznej organizacji WIN. Był trzymany w celi, w której zimna woda sięgała kolan, torturowany – z połamanymi paznokciami i wybitymi zębami – nikogo nie wydał. Wyszedł z więzienia po amnestii w 1948 roku.

Co ma zrobić 46-letni mężczyzna, który stracił dom, życie zawodowe, przyszłość? Co ma zrobić żołnierz – bohater wojenny – który został znieważony i pozbawiony praw? Co ma zrobić mąż i ojciec, który nawet nie może zapłakać nad grobem swoich córeczek i żony? Co ma zrobić człowiek w takiej sytuacji?

Teofil Hebda zaczął od nowa… ale to już zupełnie inna historia.

Na załączonych zdjęciach zajmuje się:
1. Teofil Hebda
2. Teofil Hebda z żoną Franciszką
3. Teofil Hebda (pierwszy z prawej). W tle wojsko węgierskie.

Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej
Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej
Jak hartowana stal – historia Teofila Hebdy „Błyskawicy” z Porąbki Uszewskiej
Autor: dr Piotr Marecik

Wróć do historii gminy

Informator UG system informacji przestrzennej   Stowarzyszenie Kwartet na Przedgórzu  Prawa pacjenta Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej WKU w Tarnowie Sportowy turniej miast i gmin Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

W górę
Kapitał Ludzki - Narodowa Strategia Spójności Gmina Dębno Unia Europejska - Europejski Fundusz Społeczny
Modernizacja strony WWW współfinansowana z EFS w ramach projektu POKL 2007-2013 pt. "CAF - podstawa doskonalenia małopolskich JST",
nr projektu POKL.05.02.01.00-059/12